KIŞLIKLAR HAZIRLANIRDI..




Çocukluk yıllarımdan bildiğim ve hazırlarken mutlu olduğum kışlık yiyecek anlayışına sahip bir toplumuz.

Okullar kapandığında ailece köyümüzün yolunu tutardık. Uzun bir otobüs yolculuğundan sonra, yorgun ve ayaklarımız şişmiş vaziyette otobüsten iner ve köyümüzün o temiz mis gibi kokusunu içimize çektiğimizde bütün yorgunluğumuz giderdi. Ananemin kocaman sarılmasını hala özlerim. Dedem biraz sinirli adamdı, sevgisini çok göstermezdi ama ben bize olan sevgisini o çakır gözlerinin arkasında görürdüm.


Sarılmalar sohbetlerle birlikte yaz boyu sürecek köy hayatı o gün başlardı. Hayatımın en güzel yılları desem abartmış olmam. Tabi içinde olduğum zaman diliminde fark etmek biraz zor olsa da şimdi özlemini duyduğum yıllardır.

Çocukluğumda sabahın erken saatlerinde kalkıp bahçe sulamaktan tutunda, köyün büyük baş hayvanlarını toplayıp (ki bizde “Nahır” derler) gün boyu dağlarda otlatmaya götürdüğüm, buğday hasadından, samanı eşeklerle evin ahırına taşımaya kadar birçok köy işini severek yapmışlığım vardır.  Ananemle yaşadığım güzellikleri anlatmaya çok uzun sayfalar lazım. Ama aklıma gelen en güzel anım; birlikte bir ağacın gölgesinde oturup, çantamızdan çıkardığımız köy ekmeğini, tasta ki çökeleği, bir baş soğanı ve taze mis gibi kokan domatesi o doğa manzarasının güzelliğinde yemek gelir aklıma…


Yazımın başlığında bahsettiğim, kışlıklarda işte bu yaz döneminde hazırlanırdı. Bugdaylar dövülerek bulgura, domatesler salçaya, üzümler pekmez ve pestile, biberler-patlıcanlar- dam üstünde kurutulup dolmalıklara, çevrilirdi. Mercimeğinden, nohutuna. Fasülyesinden incirine, peynirine kadar her şey hazırlanırdı. Annem ara ara bak oğlum bunlar bizim derdi.

Yaz sonu geldiğinde kışlıklarımız hazır yüreğimiz buruk olurdu. Köyümüzden dolu dolu kışlıklarla ve sevgi, motivasyon yüklü olarak ayrılırdık. Keşke fotoğraf makinemiz olsaydı. Olsaydı da o güzelliklerin her karesini yakalasaydım. Ananemle hiç fotoğrafım olmadı veya dedemle…

Kışlıklarımız vardı bizim. Kışlık hazırladığımız köylerimiz. Ananemiz vardı; sevmek için bahane bulan. Benim için yaz ayının gelmesi Köye gitmekti.

Hazırladığımız kışlıklar bir kış evimizin bütün ihtiyaçlarını karşılardı. Böyle büyüdüm ben…

Mutluluğunuzu biriktirin, çocuk sevginizi biriktirin, mutlu evliliğinizi biriktirin, aklınıza kış aylarında kullanacağınız ne varsa zamanında biriktirin…  biriktirin ki kışı rahat geçirin.

Çocuklarınıza da kışlık hazırlamayı öğretin. Mesela Mutlu olduklarının farkında olsunlar.

Alıntı yaptığınızda emeğe saygı göstereceğinizi biliyorum.  



Çetin Deniz

Yazar / Psk. Dnş./ Hafıza Tek. Uzm.
İnstagram takip için: @cetindenizofficial
Facebook ://yazarcetindeniz

   

Hiç yorum yok: